Os corpos invisibles

Estudou o que estudaban as mozas que podían pagar en tempo, comodidade e cartos: algo de xeografía por se casaba con algún almirante destacado en colonias, francés para saber pronunciar os perfumes e os deliciosos manxares que se comían tres veces ao día, música para deleitar visitas, debuxo para entreterse e non enredar en cousas... Seguir lendo →

Un animal chamado néboa

Ninguén sabe cando vai rematar o pesadelo do asedio. Hai moito que minguaron as racións diarias de alimentos e os corpos xa non resisten. Non poden máis. Todo está a piques de rematar. Os nazis sábeno. Por iso, nos días de vento adoitan situarse en puntos estratéxicos. Alí cociñan abundante carne á brasa para que... Seguir lendo →

Transmatria

Érguete sempre. Chimpa o croio por nós todes. Sementa o trigo na seara, embaixo das luces azulísimas, represoras, das súas sirenas. Un berro parido das entrañas dun eu poético rebelde escapa de Transmatria (Daniel Asorey), o XXI Premio Johan Carballeira de Poesía. O título do poemario pon sobre o aviso do que imos topar en... Seguir lendo →

Non o saben as estrelas

  Hai na literatura unha regra ben sabida por todxs que di que hai que engaiolar a quen le canto antes. Esta consigna non lle é descoñecida a Diego Alfonsín, que nos mantén en vilo dende o verso de María do Cebreiro que abre a obra (O que sabemos un do outro non o saben... Seguir lendo →

Blog en WordPress.com.

Subir ↑