Un animal chamado néboa

Ninguén sabe cando vai rematar o pesadelo do asedio. Hai moito que minguaron as racións diarias de alimentos e os corpos xa non resisten. Non poden máis. Todo está a piques de rematar. Os nazis sábeno. Por iso, nos días de vento adoitan situarse en puntos estratéxicos. Alí cociñan abundante carne á brasa para que... Seguir lendo →

Memoria do silencio

<<Compartimos que somos persoas, e temos dereito a vivir, e a vivir en paz e sen medo. Na nosa mesa, na nosa casa, sempre haberá un prato de sopa, un lugar onde durmir e onde esconderse para quen o necesite>>, dixo Lola. A vida paga a pena, Bob, sempre paga a pena. Non debiches marchar.... Seguir lendo →

Blog en WordPress.com.

Subir ↑