Os corpos invisibles

Estudou o que estudaban as mozas que podían pagar en tempo, comodidade e cartos: algo de xeografía por se casaba con algún almirante destacado en colonias, francés para saber pronunciar os perfumes e os deliciosos manxares que se comían tres veces ao día, música para deleitar visitas, debuxo para entreterse e non enredar en cousas... Seguir lendo →

Un animal chamado néboa

Ninguén sabe cando vai rematar o pesadelo do asedio. Hai moito que minguaron as racións diarias de alimentos e os corpos xa non resisten. Non poden máis. Todo está a piques de rematar. Os nazis sábeno. Por iso, nos días de vento adoitan situarse en puntos estratéxicos. Alí cociñan abundante carne á brasa para que... Seguir lendo →

Infamia

Todas temos dentro de nós segredos inconfesables. Verbas que non poden agromar e que pechamos en matrioskas ocultas baixo as capas de cebola que forman a nosa psique. Feitos que de ser pronunciados queimarían a nosa existencia e con ela a nosa mingüante humanidade. É por iso que esbozamos un pequeno sorriso, coma Lucas, cando... Seguir lendo →

Beleza vermella

A beleza é vermella coma unha cunca de cereixas. A miña primeira profesora de pintura adoitaba dicir iso. É o primeiro que me vén á cabeza. Desboto o pensamento porque resulta irracional. Pero non podo apartar a vista do chan do cuarto. Acode á miña mente a imaxe dun vestido branco e inmaculado sobre un... Seguir lendo →

Novela de xadrez

Por pequenos indicios decateime, con preocupación, de que o meu cerebro estaba trastornándose. Ao principio aínda mantiña clareza interior durante os interrogatorios, pensaba todo o que declaraba con moita tranquilidade: aquel xeito de pensar por duplicado (o que debía dicir e o que non) aínda funcionara. Agora prendía na fala ao articular as frases máis... Seguir lendo →

Corazón e demais tripas

Irmás na Graza de Cristo: Queda terminantemente prohibida, a partir da hora nona, estar ergueitas, espertas e asexantes. Cada irmá deberá ter conta da súa conduta e dos medios postos para conseguilo. Todas as irmás deberán calar e ficar en horizontal a partir da dita hora e até que rompa o día. Calquera ollo nas... Seguir lendo →

Memoria do silencio

<<Compartimos que somos persoas, e temos dereito a vivir, e a vivir en paz e sen medo. Na nosa mesa, na nosa casa, sempre haberá un prato de sopa, un lugar onde durmir e onde esconderse para quen o necesite>>, dixo Lola. A vida paga a pena, Bob, sempre paga a pena. Non debiches marchar.... Seguir lendo →

Extraordinario

Un home cabalgando as olas da literatura eríxese como portada engaiolante e suxestiva do que pode acontecer en Extraordinario (Antón Lopo, Premio Narrativa Breve Repsol 2018), unha expectación que se ve cumprida a medias. Se ben a novela ten un ritmo moi rápido, trepidante e mellorado por unha gran riqueza léxica que chega a atrapar... Seguir lendo →

Besta do seu sangue

Pese a que nestes tempos estou descubrindo verdadeiras xoias da literatura galega contemporánea, ultimamente ando moi conmocionado con Besta do seu sangue, a obra de Emma Pedreira (A Coruña, 1978) que foi merecedora do Premio Xerais 2018. Na novela atopámonos con Manuel-a Blanco Romasanta, unha personaxe intersexual que sofre un debate interno e externo sobre a... Seguir lendo →

Blog en WordPress.com.

Subir ↑