Malaherba

Creo que ahí me hice un poco mayor. Me di cuenta de golpe de aquel extraño ambiente festivo. Era ya imposible que el mundo de los niños no acabase fusionándose con el de los mayores. Estábamos todos locos, o parecía la casa de unos locos, pero era normal. Todo empezó a ser normal sin que... Seguir lendo →

Infamia

Todas temos dentro de nós segredos inconfesables. Verbas que non poden agromar e que pechamos en matrioskas ocultas baixo as capas de cebola que forman a nosa psique. Feitos que de ser pronunciados queimarían a nosa existencia e con ela a nosa mingüante humanidade. É por iso que esbozamos un pequeno sorriso, coma Lucas, cando... Seguir lendo →

Beleza vermella

A beleza é vermella coma unha cunca de cereixas. A miña primeira profesora de pintura adoitaba dicir iso. É o primeiro que me vén á cabeza. Desboto o pensamento porque resulta irracional. Pero non podo apartar a vista do chan do cuarto. Acode á miña mente a imaxe dun vestido branco e inmaculado sobre un... Seguir lendo →

Transmatria

Érguete sempre. Chimpa o croio por nós todes. Sementa o trigo na seara, embaixo das luces azulísimas, represoras, das súas sirenas. Un berro parido das entrañas dun eu poético rebelde escapa de Transmatria (Daniel Asorey), o XXI Premio Johan Carballeira de Poesía. O título do poemario pon sobre o aviso do que imos topar en... Seguir lendo →

Novela de xadrez

Por pequenos indicios decateime, con preocupación, de que o meu cerebro estaba trastornándose. Ao principio aínda mantiña clareza interior durante os interrogatorios, pensaba todo o que declaraba con moita tranquilidade: aquel xeito de pensar por duplicado (o que debía dicir e o que non) aínda funcionara. Agora prendía na fala ao articular as frases máis... Seguir lendo →

O derradeiro verán

Debemos gobernar unha casa, e ti ben sabes que incluso o mellor servizo precisa da inspiración dun ser superior. Compadezo a cociñeira que cos nosos múltiples caprichos non tivese apoio ningún. [...] Ningunha cociñeira é capaz de lembrar todo isto, e a nosa non sabe ler. Se eu estivese fóra, mamá tería que pensar en... Seguir lendo →

Corazón e demais tripas

Irmás na Graza de Cristo: Queda terminantemente prohibida, a partir da hora nona, estar ergueitas, espertas e asexantes. Cada irmá deberá ter conta da súa conduta e dos medios postos para conseguilo. Todas as irmás deberán calar e ficar en horizontal a partir da dita hora e até que rompa o día. Calquera ollo nas... Seguir lendo →

Entrevista a Carlos Lixó: “Non creo que exista a uniformidade. A diversidade acaba rompendo por todas as fendas”

Carlos Lixó ten un naufraxio nos ollos mentres tomamos un café e falamos da obra As casas, o poemario gañador do XXX Premio Nacional de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. P. Agora mesmo vivimos un rural após o rural. Ves factible que este sobreviva a unha nova revolución ou acabaremos nunha sociedade distópica cunha epidemia de uniformidade? Malia... Seguir lendo →

As casas de Carlos Lixó

a aldea do Vilar é a única aldea que mantén forma de aldea   aínda que as casas vellas fagan de cortellos aínda que ás casas novas lles puxesen tellados de lousa negra aínda que a entrada estea presidida por unha papeleira da Deputación da Coruña   a forma da aldea do Vilar fica para... Seguir lendo →

Blog en WordPress.com.

Subir ↑